Bezinning & zelfreflectie
Naarmate het beter met mij ging ontstond er steeds meer ruimte voor belangrijke en urgente vragen. Wat ga ik doen om geld te verdienen? Wat wil ik überhaupt? Wat ging altijd goed en wat niet? Hoe kwam het dat het zo mis kon gaan? Waarom ging ik door toen mijn compagnon stopte? Ik heb vaker dingen gedaan die ik beter niet had kunnen doen. Wat kon ik hiervan leren? Wat moet ik doen? Hoe ga ik verder? Waar word ik gelukkig van?
Terugkijkend op mijn leven, wat ik veelvuldig deed in deze periode, realiseerde ik mij dat de belangrijkste momenten totaal andere dingen waren dan waar ik meestal mee bezig was. Een beetje zwart/wit gesteld leefde ik 90% van mijn leven voor dingen die later niet eens in de top-100 zouden voorkomen van de belangrijkste momenten, zoals tijdens een weekend op een eenvoudige natuurcamping waar ik genoot van het plezier van mijn kinderen. Dàt was en is echt belangrijk: dat het goed gaat met mijn kinderen, dat ze gezond zijn, dat ze plezier hebben, dat ze gelukkig zijn en dat ze lekker samen spelen met andere kinderen. Maar als zij zo belangrijk voor me zijn en de hoogtepunten in mijn werk achteraf dus helemaal geen hoogtepunten van mijn leven zijn, waarom is werk dan zo’n groot onderdeel van mijn leven?
Begrijp me niet verkeerd, werk is belangrijk. Voor alles wat we nodig hebben wordt hard gewerkt. Door de bakker, de vuilnismannen, de artsen, verpleegsters, de juffen en meesters van onze kinderen. Als we niet werken dan is dat er niet meer. Werk is dus echt belangrijk. Maar hoe kan het dan dat mijn werk achteraf helemaal niet zo belangrijk voelt? Heeft dat met het werk zelf te maken? Met hoe ik mijn werk doe? Of mis ik gewoon wat er wel toe doet in mijn werk? Deze vragen bleven me bezig houden maar ik moest weer aan het werk: onze bankrekening had geen tijd voor deze vragen.