Een kleine bekentenis
Alweer 9 jaar geleden jaar fietste ik een jaar lang naar al mijn afspraken door heel Nederland en zelfs een keer naar België. Deze ervaringen liggen steeds verder weg in de tijd, maar ze beïnvloeden en achtervolgen me nog steeds als fietser. Over life changing fietsritten gesproken.
Het was uit een mix van schaamte, onvermogen en frustratie dat ik zo lang in erbarmelijke omstandigheden wilde en kon fietsen. Het zijn ritten die mede tot Gufo Cycling hebben geleid. Wat ik toen ervaarde en vond in mezelf, daar ben ik namelijk altijd naar blijven zoeken.
Nu staan deze ervaringen van toen heel prominent op Gufo. Het zijn voor mij de founding stories en samen vormen ze het grote oerverhaal over ervaringen die ik op een voetstuk heb geplaatst. Helemaal terecht wat mij betreft. Onbewust heb ik echter ook een link gelegd tussen enorm afzien, lange afstanden, fietsen met slecht/ijskoud weer en die bijzondere ervaringen op de fiets. Momenten van bevrijding, van een oorverdovende stilte in mezelf en van diepe inzichten.
De zoektocht naar betekenis, diepgang en verbinding. Dat is helemaal prima. Met de Gufo’s probeer ik die vaak korte ervaringen en inzichten die voorbijflitsen te vertragen, opnieuw te beleven en ergens te verankeren zodat ze me opnieuw veranderen en mijn leven verrijken. Niets mis mee. De lat ligt daarmee ook hoog. Misschien zelfs ergens tussen de sterren.
Minder prima is de link met afzien en veel te lang fietsen in de kou zoals ik afgelopen winter deed. Ook nog eens over paden waar je beter kunt schaatsen, wat een dag eerder ook volop werd gedaan. Dan fiets je bovendien te langzaam om het nog warm te krijgen waardoor ik hoofdzakelijk van café naar café fietste. En dat twee dagen lang, 120-130 km per dag. Mag en kan allemaal, maar ik kan niet zeggen dat het de snelweg naar het paradijs van ‘geluk, welzijn en voorspoed’ is.
Grenzen opzoeken, ze passeren om te ontdekken dat je het gewoon kunt. Dat is heel gezond en zeker goed om af en toe te doen. Onbewust heb ik dat alleen wel te groot gemaakt. Dat het stoer (en dom) is om te doen, speelt ongetwijfeld ook mee.
Het is soms ongemakkelijk om jezelf in de spiegel te zien, maar daarna is het vooral bevrijdend. Weet ik inmiddels uit eerdere ervaringen 🙂