Gufo in Italia
“Si, Si, Si! You will have fun!”
Met een grote glimlach op haar gezicht was dat haar antwoord op mijn vraag of ik hier mag fietsen vanwege een verbodsbord. Een bord dat ik vaker tegenkwam, maar fietsen mag dan vaak evengoed gegeven de route pijlen. Hier ontbraken die echter. Vandaar mijn vraag. Wat volgde wat een super steile klim naar een kerkje boven op de heuvel om daarna kriskras door het bos naar beneden te vliegen over paden waar 50 mm brede banden echt het minimum is. Maar ‘fun’ was het zeker!
Zo’n antwoord als van deze vrouw op leeftijd zul je in Nederland waarschijnlijk van niemand krijgen. Waar wij uitblinken in nuchterheid, weet niet of dat echt een compliment is, blinken veel Italianen uit in passie en enthousiasme. Voor fietsers gaan ze ook graag aan de kant. Je wordt begroet met de mooiste woorden van de wereld en regelmatig zelfs aangemoedigd. Denk ik tenminste, want ik spreek geen Italiaans.
Dat is ook niet altijd nodig, want veel Italianen doen nog iets anders wat communiceren fijner maakt. Zij zoeken vaak echt contact met de ogen. Of je nou voorbijfietst of bij de kassa je boodschappen afrekent. Hun ogen zoeken je op en als het contact er is verschijnt een grote glimlach.
Regelmatig denk ik ook terug aan een fietsrit met Sportful in Vlaanderen. Paolo Bettini, Il Grillo (de krekel), reed ook mee. Hij werd onder andere 2x wereldkampioen en won 2 weken na een sleutelbeenbreuk een grote koers (ik meen de Ronde van Lombardije). Over herstelvermogen gesproken. Dan heb je een beeld.
Tijdens de rit (op asfalt) namen we een verkeerde afslag en kwamen op een steile, onverharde afdaling terecht. Bettini ging voorop en met zijn aerobike met ultradunne bandjes voluit naar beneden. De Italianen reden hem echt als gekken achterna! Luid lachend en pratend met elkaar. Het was alsof ik in een opera van Verdi was beland. Wat een plezier hadden ze. Lachend de dood tegemoet. Althans, dat was het risico. Ik, met gravelbike, durfde hen nauwelijks te volgen. Maar hun plezier werkte als een magneet.
Elkaar echt even aankijken en met enthousiasme, overgave en plezier leven gericht op dingen doen die echt je passie hebben. Met die mooie levensles keer ik huiswaarts.