De val

Na een stressvolle eerste week was de rust wedergekeerd en kon ik vrijdag met een gerust hart naar een familieweekend in de Achterhoek. ’s Avonds gingen we eten in een restaurant en op de terugweg maakte iets in mij dat ik stopte met fietsen en verder te voet ging. Ik wilde even alleen zijn. Toen hoorde ik een soort van innerlijke stem die zei ‘je bent te ver gegaan, je gaat bloeden.’

Die nacht werd mijn dochter van vijf jaar huilend wakker van een nare droom. Ik ging naar haar toe en ging bij haar op bed zitten om haar te kalmeren. Ineens werd ik heel misselijk en ik weet alleen nog dat ik heel snel naar de wc moest om over te geven. Maar de wc heb ik nooit gehaald. Ik ontwaakte op de grond met een knallende hoofdpijn en de stem van mijn vrouw. Het duurde even voordat ik in de gaten had dat ik was flauwgevallen en in de val met mijn hoofd tegen de punt van een muur in de woonkamer was terecht gekomen. Mijn linkeroog was helemaal blauw en opgezwollen, waardoor ik met dat oog niets kon zien. De hoofdpijn bleek de voorbode van een flinke hersenschudding.

Onderzoek bij de eerste hulp wees uit dat mijn schedel niet was gebroken. De oorzaak leek vooral pech te zijn en de oplossing rust. Het toeval wilde dat ik een half jaar voor de val mijn arbeidsongeschiktheidsverzekering had opgezegd en over drie dagen liep mijn contract af. Als gevolg daarvan had ik geen financiële dekking als ik een periode niet zou kunnen werken door mijn val, wat inderdaad het geval zou blijken te zijn.

Wat ik mij herinner van het moment na de val was het diepe besef dat ik niet alleen met mijn hoofd maar met mijn hele leven was gevallen. Dat besef heeft veel indruk op mij gemaakt en zou me een hele tijd niet loslaten.

>>> Bijna failliet